Odrzucił jednak propozycję Michaiła Murawjowa, by zostać redaktorem oficjalnego pisma guberni wileńskiej i przejąć majątek po powstańcu styczniowym. Ponownie pisarz został skrytykowany przez działaczy liberalnych i rewolucyjnych po wydaniu w 1871 r. powieści Na noże – postawiono jej te same zarzuty, co poprzedniej powieści. W okresie powstania wymienionych utworów Leskow był przeciwnikiem ruchu rewolucyjnego w Rosji, chociaż nie należał także do obozu przeciwnego (krytykował np. poddaństwo chłopów).
Współpraca z Michaiłem Katkowem Nie mogąc publikować swoich artykułów w prasie liberalnej, jak również pod wpływem ewolucji własnego światopoglądu, Leskow rozpoczął współpracę z pismem „Russkij Wiestnik”, wydawanym przez ideologa rosyjskiego nacjonalizmu Michaiła Katkowa. Dzięki nawiązanymi za jego pośrednictwem kontaktom z rosyjskimi urzędnikami i kręgami konserwatywnymi, w 1874 Leskow został członkiem komitetu naukowego oceniającego publikacje dla ludu. Na łamach „Russkiego Wiestnika” mógł również publikować kolejne opowiadania, w tym zaliczane do jego najważniejszych literackich osiągnięć Kler katedralny i Napiętnowany anioł. Inne dzieło, opowiadanie Wędrowiec urzeczony, wydał w 1873 na łamach pisma Russkij Mir (Katkow odmówił jego druku).