Bosch przedstawił św. Antoniego na pierwszym planie siedzącego pod starym drzewem. Jego zniszczone konary, nakryte słoma tworzą szałas. Taki prowizoryczny dom symbolizuje dobra materialne, które Antoni odrzucił w młodym wieku. Pustelnik został tradycyjnie przedstawiony w mnisim habicie. W dłoniach trzyma pustelniczy kostur, a na jego prawym ramieniu ma wyhaftowaną literę „Τ” (tau). Zgodnie z tradycją krzyż w kształcie litery Τ miał być narzędziem, którym Antoni odganiał demony. Krzyż świętego Antoniego stał się znakiem zakonu antonitów powstałym w 1095 roku. Za pasem świętego widać wetknięty dzwonek. Podobny, lecz nieco większy, znajduje się na uschniętym drzewie, nad głową pustelnika. Artefakt był atrybutem Antoniego i miał służyć do odstraszania swoim dźwiękiem złe duchy. W tradycji chrześcijańskiej wzywał wiernych na nabożeństwa. Oblicze Antoniego nie zdradza żadnych emocji. Jest zagłębiony w medytacji, wpatrzony w dal nic nie jest w stanie mu przeszkodzić. Modlitwa, w której jest pogrążony, jest jego największą bronią przeciwko szatanowi.