W marcu 1939 minister odznaczył Wolińskiego Złotym Krzyżem Zasługi podkreślając jego wybitne zasługi w opracowaniu prawnego kodeksu unormowania sytuacji kościoła prawosławnego w Rzeczypospolitej oraz w procesie derusyfikacji tegoż poprzez połączenie duchowieństwa i wiernych z dorobkiem polskiej historii i kultury narodowej.
Prowadząc przez wiele lat pertraktacje z hierarchią wielu kościołów, zarówno Potocki jak i Woliński, reprezentowali jednoznaczne stanowisko budowy pokojowego i “harmonijnego współżycia” cerkwi prawosławnej oraz państwa polskiego, wielokrotnie narażając się na jawną opozycję ze strony oficerów i urzędników z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i z Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Dlatego też, gdy w 1938 na Lubelszczyźnie i Chełmszczyźnie bezzasadnie zburzono 114 cerkwi prawosławnych i zmuszano siłą wiernych tego kościoła do zmiany wyznania, wbrew stanowisku kadry kierowniczej Departamentu Wyznań, na znak protestu dyrektor Potocki i kierownik Woliński złożyli dymisję i odeszli z ministerstwa. Janusz Woliński otrzymał wkrótce stanowisko dyrektora Archiwum Oświecenia Publicznego, którego nie objął z powodu rozpoczęcia II wojny światowej.