W 1428 Andrzej pleban w Owińsku zawarł ugodę z opatką w sprawie wyrębu drzew w Owińsku, Bolechowie, Bolechowie Małym i innych dobrach klasztornych. We wsi wolno mu było rąbać nowo wyrastające drzewa (łac. „excrescentia”) tam, gdzie zwykli to robić ludzie (łac. „populus”) z Owińska. W borach natomiast wolno mu rąbać było tylko za zgodą opatki. W 1431 pleban w Owińskach toczył proces z Jafroszką mniszką w Owińsku. Domagała się ona zwrotu około jednego wiardunku, który plebanowi pożyczyła chłopka Małgorzata z Owińska.
Archiwalne źródła historyczne z XIV i XV wieku wspomniały mieszkańców wsi pochodzących z niższych stanów społecznych. W 1393 odnotowani zostali imiennie miejscowi młynarze: Grzegorz z Owińska, Maciej z Owińska i Gaweł z Owińska. W 1400 wspomniany został Klimaszek prokurator owieński. W 1418 w dokumentach sądowych odnotowany został karczmarz we wsi Pietryka. W 1419 zanotowano, że ma on zapłacić karę sądową za to, że niesłusznie zajął Mikołajowi mieszczaninowi z Rogoźna ruchomości (łac. „ipsum iniuste pigneravit”). W wypadku kiedy by nie zapłacił, „zapłacić za niego będzie musiała opatka”. W 1423 Mikołaj niegdyś Owieński oraz Wojciech i Tomasz z Konarzewa dowodzili, że nie wzięli jego mienia, tj. 17,5 grzywny oraz dwóch koni.