pozostałe Sidewindery tego typu, przebudowano na pociski przeciwradarowe AGM-122 Sidearm (od Sidewinder anti-radiation missile). AIM-9D – pocisk z głowicą o węższym kącie widzenia tylko 2,5°, chłodzoną ciekłym azotem, co zredukowało wpływ szumów termicznych. Łącznie wyprodukowano tylko 1000 pocisków AIM-9D w latach 1965–1969. AIM-9E – wersja opracowana specjalnie dla USAF, będąca modyfikacją pocisku AIM-9B z nową głowicą przeszukującą z chłodzeniem termoelektrycznym (zjawisko Peltiera) i przeszukiwaniem z prędkością 16,5° na sekundę. Zastosowanie takiego typu chłodzenia pozwalało ograniczyć zasilanie głowicy tylko w momencie, kiedy znajdowała się ona na wyrzutniach samolotu. W stosunku do AIM-9B, ten model pocisku posiadał większe powierzchnie sterowe i spiczastą sekcję dziobową. Przeprowadzono przeróbkę 5000 pocisków AIM-9B do standardu AIM-9E. Wariant AIM-9E-2 jest wersją z silnikiem bezdymnym. AIM-9F – znana również pod oznaczeniem AIM-9B FGW.2, była europejską modyfikacją pocisku AIM-9B budowaną w Niemczech. Zbudowano 15000 sztuk tych pocisków. AIM-9G – wersja pocisku AIM-9D zbudowana dla US Navy. Posiadała system SEAM (Sidewinder Expanded Acquisition Mode) umożliwiający poszukiwanie celu według zadanego schematu lub poprzez pośrednie naprowadzanie radarem wystrzeliwującego samolotu.