Zbudowano 2120 sztuk w latach 1970 – 1972. AIM-9H – pocisk o zwiększonym prawdopodobieństwie trafienia opracowany przez US Navy. Głównymi różnicami w porównaniu z poprzednim modelem, była nowocześniejsza elektronika systemu naprowadzania i głowica przeszukująca kąt 20° na sekundę. Wprowadzono też mocniejsze układy sterowania poprawiające zwrotność pocisku. Wyprodukowano 7700 sztuk tej wersji pocisku w latach 1972–1974. AIM-9J – ulepszona wersja pocisku AIM-9E opracowana przez USAF. Posiadała ulepszoną elektronikę, silnik o dłuższym czasie działania, czyli jednocześnie większym zasięgu i nowe większe i kwadratowo zakończone stabilizatory dziobowe. Od 1972 roku zbudowano ponad 10 tysięcy pocisków w wersji AIM-9J z których znaczna część była konwersją wcześniejszych odmian AIM-9B/E. AIM-9K – planowana przez marynarkę amerykańską kolejna modyfikacja pocisku AIM-9H, która jednak nie doszła do skutku ze względu na wprowadzenie wspólnego dla całych amerykańskich sił zbrojnych pocisku w wersji AIM-9L. AIM-9L – opracowana wspólnie przez US Navy i USAF i znacznie poprawiona wersja pocisku bazująca na AIM-9H. Głównym założeniem konstrukcji nowego pocisku była jego zdolność do atakowania pod każdym możliwym kątem ALASCA (od ALl ASpect CApability) celów o dużej prędkości i zwrotności.