Z ostatniego obozu dzięki znajomym udał się do Brukseli i osiadł w Belgii. Tam zapisał się na drugi rok studiów slawistycznych na Université Libre de Bruxelles. Już po roku w 1946 z propozycji prof. Claude'a Backvisa został studentem-lektorem języka polskiego na tej samej uczelni. Otrzymał obywatelstwo belgijskie i pracował jako wykładowca współczesnej literatury polskiej oraz lektor języka polskiego i slawistyki na Université Libre de Bruxelles.
Wydał m.in. kilka zbiorów wierszy (Sto mil przed brzegiem, 1958), tom prozy poetyckiej (Smagła swoboda, 1955, nagrodzona przez paryską „Kulturę”), opowiadania, powieści (m.in. Matuga idzie. Przygody, Granatowy goździk, Rudolf, Z Auschwitzu do Belsen) oraz utwory sceniczne. W 1964 uzyskał stopień naukowy doktora za dysertację o Leśmianie pt. La révolte d’un poéte contre les limites. W latach 1953–1959 był stałym recenzentem paryskiej „Kultury” (według samego Pankowskiego „Kultura” zerwała współpracę po jego podróży do Polski w 1958 i późniejszych entuzjastycznych relacjach o szerokim dostępie do kultury w PRLWywiad z pisarzem – Duży Format nr 17/678 z 24. 4. 2006.). Zajmował się także przekładami polskiej poezji na język francuski oraz niemieckiej i francuskiej na język polski. Większość jego twórczości była tłumaczona na język francuski, część na niemiecki i holenderski (flamandzki).