Inni optują za pochodzeniem jhwh od formy sprawczej hjh. Imię Boże mogło więc znaczyć „Sprawiający istnienie wszystkiego, co się staje”, „Ten, który sprawia istnienie zastępów”, czy „Spełniający obietnice”P. Haupt, „Der Name Jahwe” [w:] Orientalistiche Literaturzeitung vol. 12 (1909) col. 211–14; W.F. Albright, „Contributions to Biblical Archaeology and Philology” [w:] Journal of Biblical Literature vol. 43 (1924), s. 374, 375; D.N. Freedman, „The Name of the God of Moses” [w:] Journal of Biblical Literature vol. 79 (1960), s. 152, 153; W.F. Albright, Od epoki kamiennej do chrześcijaństwa, Poznań 1967, s. 21; F.M. Cross, „Yahweh and the God of the Patriarchs” [w:] Harvard Theological Review vol. 55 (1962), s. 251–255; F.M. Cross, Canaanite Myth and Hebrew Epic, Cambridge 1973, s. 65–69..
Ludwig Koehler stał na stanowisku, że tetragram wywodzi się od formy rzeczownikowej rdzenia hjh. Znaczyłby więc „byt”, „istota”, „istnienie”L. Koehler, Old Testament Theology, James Clarke & Co. 2002, s. 42..