Od Komuny Paryskiej po I wojnę światową Po Komunie Paryskiej w 1871 roku, francuska lewica została osłabiona na blisko dziesięć lat. Do 1880 roku nie ogłoszono amnestii dla komunardów, represjonowanych przez rząd Louisa Adolpha Thiersa. Według historyka Benedicta Andersona około 20.000 komunardów i ich sympatyków zostało zamordowanych w czasie krwawego tygodnia, to liczba przewyższająca terror jakobiński z lat 1793-94 oraz liczbę ofiar ostatniej wojny. 7.500 komunardów aresztowano a następnie wywieziono do odległych kolonii, takich jak Nowa Kaledonia. Tysiące uczestników Komuny i działaczy robotniczych spoza Paryża uciekło do Belgii, Anglii, Włoch, Hiszpanii i Stanów Zjednoczonych. W 1872 roku, wprowadzono surowe restrykcje, w praktyce zakazujące działalności organizacji lewicowych. W 1880 roku przeprowadzono amnestię dla wygnanych i więzionych komunardów. Amnestia była spowodowana między innymi po odwilżowym zaangażowaniem części nowych władz i artystów (Arthur Rimbaud, Camille Pissarro, Gustave Courbet) III Republiki w działanie KomunyBenedict Anderson (July–August 2004). „In the World-Shadow of Bismarck and Nobel”. New Left Review.