Dwukondygnacyjna, oparta na podziemnej kondygnacji z rzeźbami zwierząt, znajduje się na końcu dziedzińca.
Mimo że w 1876 roku odkryto kolejne piętro świątyni nr 11 nadal nazywa się ją Do Tal (Dwie podłogi). Na górnym piętrze dysponuje ona długą, wspartą na kolumnach salą z kapliczką Buddy. Po opuszczeniu jej przez buddystów dostosowali ją do swego kultu hindusi. Świadczą o tym postacie Durgi i syna Śziwy, Ganeśa.
Jaskinia nr 12 – trzypiętrowa wihara zwana Tin Tal (Trzy podłogi). Na jej najwyższym poziomie – sanktuarium wyposażone w pięć postaci bodhisattwy i siedem przedstawień buddy (we wszystkich jego kolejnych wcieleniach). Po obu stronach sanktuarium szereg dotykających ziemi, medytujących buddów. W samym sanktuarium postacie siedzących na lotosie bogiń. W sali wielkie figury siedzących wzdłuż ścian na tronach buddów.