To miało podkreślić znaczenie tego miejsca i umożliwić łatwiejszy dostęp do niego dla wiernych pragnących odzyskać wzrok.
W roku 1423 spłonął drewniany kościół w mieście. Udało się ocalić jedynie obraz i rzeźbę Matki Boskiej. W okresie 1427–1428 wzniesiono nowy, większy drewniany kościół na Zdzieżu. Kiedy miasto Zdzież zostało przeniesione na Borek, obraz Matki Boskiej przemianowano na Matkę Boską Borecką i ta nazwa przetrwała do dziś. W 1601 roku Borek został dotknięty powodzią, która spowodowała zagrożenie zawaleniem kościoła. Wówczas ówczesny proboszcz, ksiądz Felis Durewicz, podjął decyzję o rozebraniu tego kościoła i zastąpieniu go kolejną drewnianą świątynią. Nowa budowla została ukończona w 1627 roku, ale niestety również ona wkrótce uległa pożarowi.
W latach 1635–1655 przystąpiono do konstrukcji obecnego, czwartego kościoła na Zdzieżu. Nadzór nad tym projektem sprawował zaproszony przez ówczesnego proboszcza, księdza Feliksa Durewicza, włoski architekt Albin Fontana. W źródłach można również napotkać inne nazwisko związane z tym projektem: Krzysztof Bandura starszy.