Na tym też skoncentrował się wysiłek produkcyjny i społeczny .
PRL – Polska Rzeczypospolita Ludowa Proces konteneryzacji w PRL miał trzy etapy rozwoju: Pierwszy półetap obejmuje lata 1945‒1947, można ją określić, jako inicjacyjną. Jest to okres bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej. W tym czasie przede wszystkim inwentaryzowano straty i aktywa, udrażniano ciągi komunikacyjne oraz nawiązywano połączenia transportowe w nowych granicach. Wtedy też spisywano kontenery poniemieckie, jakie zostały na terenie Polski po zakończeniu okupacji przez hitlerowskie Niemcy, których w dniu 1 kwietnia 1953 r. łącznie było na stanie PKP, 1509 sztuk. Drugi półetap obejmuje lata 1947‒1951, który można określić, jako małą konteneryzację, w oparciu po polskie kontenery rolkowe typu Knb/55. To okres, kiedy ustanowiono taryfę dla przewozów kontenerów małych, przetaczanych na rolkach. Po zakończeniu procesu odbudowy w połowie lat 50. XX w. usankcjonowano użytkowanie małych kontenerów i wpisano je do planu rozwoju gospodarczego Polski. W 1960 r. na sieci PKP małe kontenery były obsługiwane przez 342 stacje. 1 stycznia 1965 r. było na stanie PKP 17 020 szt. małych kontenerów rolkowych. Drugi etap przypada na lata 1951‒1967, który można nazwać średnią konteneryzacją z kontenerami 2,5 tonowymi.