Na dobrą opinię wśród Polaków doktor Dietz zaczął pracować po powrocie z aresztowania. Nadal prowadził swoją prywatną praktykę przy ówczesnej ul. Gdańskiej 123. Opiekował się także dwoma schroniskami dla ubogich przy ul. Dworcowej i trzecim na Szwederowie. Zaczęła się leczyć u niego polska klientela. Pomagał biednym, leczył ich za darmo, a często sam kupował lekarstwa. Zyskał sławę wśród nowych obywateli miasta, którzy zajęli miejsce tych, którzy wyjechali na Zachód.
Jednocześnie Dietz w dalszym ciągu udzielał się politycznie w organizacjach mniejszości niemieckiej, bronił jej praw, uchodząc za jednego z liderów Niemców w mieście. W ciągu dwudziestolecia międzywojennego zyskał też wielkie poważanie wśród Polaków, wyróżniając się przychylnym stosunkiem do nich nawet pod koniec pokoju, kiedy konflikty i zatargi między obu narodowościami były na porządku dziennym. Postawa Dietza, który ciągle leczył biednych Polaków, zaczęła uchodzić wręcz za wyjątkową. Rozgłos zyskała wtedy drobna sprawa w sądzie przeciwko Niemcowi Maksymilianowi Neumannowi z ul. Kościuszki. Wiosną 1939 r. naubliżał on Dietzowi, który przyszedł do jego kamienicy odwiedzić chorego Polaka. Sąsiedzi donieśli na Neumanna, który miał powiedzieć: „Niech te wszystkie psy wyzdychają”. Za to zdanie Niemiec został skazany na pół roku więzienia.