Wiosną 1922 roku habilitował się na Uniwersytecie w Zurychu (recenzentami byli i Erwin Schrödinger).
15 maja 1922 roku Wolfke został na podstawie rekomendacji Stefana Pieńkowskiego mianowany przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego profesorem Politechniki Warszawskiej i we wrześniu tego roku wrócił na stałe do Polski, zamieszkując z rodziną w Gmachu Fizyki i Elektrotechniki przy ul. Koszykowej 75. Na Politechnice Warszawskiej objął Zakład Fizyczny I, powstały z podziału przez władze uczelni Zakładu stworzonego przez prof. Wiktora Biernackiego na dwie części (drugą objął prof. Stanisław Kalinowski). Odszedł od zainteresowań optycznych i zajął się elektrycznością, a następnie kriogeniką. Wiosną 1924 roku wyjechał na badania w Instytucie Niskich Temperatur Heikego Kamerlingha Onnesa na Uniwersytecie w Lejdzie, gdzie zaproponował ciśnieniową metodę zestalania helu.
W 1926 roku na świat przyszedł jego drugi syn – Stefan. W tym samym roku Wolfke przeszedł inicjację do Wielkiej Loży Narodowej Polski, a w 1931 został wybrany jej mistrzem, przyjmując pseudonim Władysław Holender.