Z powodu działalności w wolnomularstwie stał się obiektem ataków ze strony bojówek narodowo-radykalnych podczas zajęć 18 listopada 1936 i 29 października 1937, po czym 10 listopada 1937 jego współpracownik Józef Mazur złożył przeciwko niemu 110 zarzutów na ręce rektora Politechniki Józefa Zawadzkiego. Postępowanie przeciw Wolfkemu zostało przeniesione na jego prośbę do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i przerwane wybuchem wojny.
W 1928 Wolfke zainicjował badania nad telefonią świetlną dla celów wojskowych w Instytucie Badań Inżynierii. Na początku lat trzydziestych przystąpił do organizacji wydzielonego Instytutu Niskich Temperatur na Politechnice Warszawskiej, uruchamiając tam skraplarkę helową. Uczestniczył w obradach Koła Naukoznawczego przy Kasie im. Mianowskiego, organizowanych od 1928 przez Stanisława Michalskiego. W roku 1933 został członkiem Tymczasowego Komitetu Doradczo-Naukowego. Opracowywał i testował dla wojska czujniki podczerwieni, noktowizję, termowizję, szyfrowane sygnały świetlne i systemy naprowadzania rakiet. Za wiedzą Komitetu Obrony Rzeczypospolitej wyjeżdżał do III Rzeszy, żeby śledzić niemieckie postępy w rozwoju technik rakietowych. W 1938 roku włączył się w organizację lotu polskiego balonu nazwanego „Gwiazdą Polski” do stratosfery.