to raczej polifoniczny sposób myślenia i rozwinięty zmysł kontrapunktu spowodował ewolucję jego stylu harmonicznego w tym kierunku. Jego bitonalność lub politonalność zawsze zdążała do harmonii jako całości. Pomimo surowej samodyscypliny i konsekwentnego stosowania swych pomysłów Pijper pozostał kompozytorem o mocno emocjonalnym charakterze, czego dowodem jest jego III symfonia (1926).
W 1922 Pijper reprezentował Holandię w Salzburgu podczas konstytuowania się Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ang. International Society for Contemporary Music); założył też holenderski oddział Towarzystwa.
Pijper okazyjnie dawał recitale fortepianowe (był bardzo aktywny jako wykonawca, zarówno jako solista, jak i akompaniator, do późnych lat 20.), ale większe znaczenie miała jego działalność jako krytyka muzycznego. W 1926 roku założył z Paulem F. Sandersem periodyk „De Muziek”, do którego napisał liczne mistrzowskie eseje i za pomocą którego miał nadzieję wytyczyć kierunki współczesnego życia muzycznego w Holandii.