Wkrótce jednak musiał z powodu choroby wyjechać na leczenie do Krakowa, a później w Tatry. Po kilkumiesięcznej rehabilitacji wrócił do Warszawy i działalności partyjnej, ale wiosną 1907 roku został ponownie aresztowany i osadzony warszawskich więzieniach. Uzyskał zwolnienie za kaucją, ale był obserwowany przez policję – by kontynuować działalność polityczną musiał się ukrywać.

Z powodu nadzoru policyjnego przeniósł się do Krakowa. Został tam sekretarzem Biura Sekcji Zagranicznych SDKPiL, redaktorem partyjnych gazet „Hutnik” i „Przegląd Socjaldemokratyczny”, a także tłumaczem. Pod koniec 1909 roku zakończył aktywną działalność polityczną i ożenił się z Janiną Kilańską. Z tego związku miał dwoje dzieci, syna Zygmunta (ur. 1910) i córkę Zofię (ur. 1918).

Okres pracy bankowej i naukowej W Krakowie pracował w kilku kolejnych prywatnych firmach jako buchalter. Po wybuchu wojny wyjechał do Wiednia, gdzie – jako były działacz rewolucyjny – był obserwowany przez tajną policję. W 1917 roku przeniósł się do Lwowa i podjął pracę jako dyrektor Związku Rewizyjnego Spółdzielni Rolniczo-Handlowych, a po dwóch latach – jako dyrektor Banku Rolniczego S.A.