Z początkiem 1929 został sekretarzem Krakowskiego Okręgu PPS-Lewicy. Aresztowany po raz trzeci w październiku 1929 i 26 lutego 1930 skazany na 2 lata ciężkiego więzienia. Z więzienia wyszedł wcześniej dzięki złożonej apelacji i kaucji. W lutym 1931 podczas II Kongresu PPS-Lewicy w Łodzi ponownie aresztowany. Przewieziony do Poznania, wypuszczony na wolność w lutym 1934.
Podczas okupacji w Poznaniu handlował na rynku Łazarskim, a od końca 1939 pracował w DWM (przejęte przez Niemców zakłady HCP) przy produkcji parowozów. Od 1940 wraz z innymi polskimi pracownikami fabryki zaczął organizować tajną organizację, której celem był m.in. sabotaż fabryczny. Od jesieni 1942 utrzymywał kontakt z Łódzkim Komitetem Obwodowym PPR. 31 maja 1944 wracając z nocnej zmiany w fabryce został ostrzeżony o obserwacji jego domu przez Gestapo. Dzięki temu udało mu się uciec do Łodzi, następnie do Koluszek i Warszawy. Aresztowano jego żonę, która zmarła później w obozie w Ravensbrück.
Podczas powstania warszawskiego walczył o zdobycie budynku PAST-y (20 sierpnia 1944) i poczty przy ul. Nowogrodzkiej. 9 września 1944 został ranny w wyniku wybuchu granatu. Przewieziony do warszawskiego lazaretu, następnie do Krakowa. Tam Komitet Miejski PPR powierzył mu funkcję organizatora rad zakładowych.