oba oddziały po zajęciu Brześcia miały zaatakować Kobryń od zachodu; oddział generała majora Melissino (1 pułk kawalerii i ok. batalionu piechoty) wysłany do Pińska, swoją demonstracyjną aktywnością miał wprowadzić w błąd Rainiera co do rzeczywistych zamiarów Tormasowa.
24 lipca gen. Szczerbatow zajął Brześć, rozbijając dwa szwadrony z korpusu Reyniera, a 25 lipca gen. Melissino wyparł Saksończyków z Pińska. Rainier z głównymi siłami znajdował się koło Janowa, w połowie drogi między Kobryniem a Pińskiem, w stanie zawieszenia, bez możliwości określenia głównego kierunku ataku i wielkości sił rosyjskich.
27 lipca główne siły rosyjskie (ok. 18 000 żołnierzy, 130 dział) przyszły pod Kobryń: Tormasow od południa, a Lambert i Szczerbatow od zachodu.
Bitwa thumb|left|192px|Bitwa pod Kobryniem (1812)
Kobryń był zajęty przez 5-tysięczną brygadę saską pod dowództwem generała majora Klengla, wchodzącą w skład 22 Dywizji Piechoty VII Korpusu Wielkiej Armii. Obrońcy oczekiwali Rosjan od strony Brześcia, dlatego zajęli stanowiska 2 km przed miastem, obsadzając drogę kawalerią i piechotą. Od południa zaś ulokowali się w budynkach dworu na obrzeżach Kobrynia, blokując dojście awangardzie Tormasowa.