Krišjānis Valdemārs (1825–1891), Juris Alunāns (1832–1864) i Krišjānis Barons (1835–1923). W latach 1862–1865 wydawali oni wspólnie czasopismo literacko-kulturalne Pēterburgas Avīzes, które odegrało ogromną rolę w rozwoju łotewskiej kultury narodowej oraz łotewskiego języka literackiego.
Istotną datą w rozwoju łotewskiego piśmiennictwa było wydanie w 1856 r. przez Jurisa Alunānsa, jednego z Młodołotyszy, tomiku poezji Dziesmiņas, latviešu valodai pārtulkotas (łot. Piosnki łotewskiemu językowi przyswojone). Zbiór ten zawierał przekłady na język łotewski poezji klasyków literatury światowej (m.in. Horacego, Goethego, Schillera, Lermontowa) oraz własne utwory Alunānsa.
Ruch młodołotewski wpłynął na wzrost zainteresowania rodzimą twórczością ludową, zaczęto zbierać ludowe pieśni, baśnie, opowieści i podania. Do najważniejszych folklorystów łotewskich i zbieraczy przykładów twórczości ludowej należał Krišjānis Barons, twórca ogromnego, liczącego ponad 217 tys. pieśni zbioru Latvju dainas, opublikowanego w sześciu tomach w latach 1894–1915.