Wykształciła wielu następców, którzy kontynuowali badania nad tradycją i lingwistyką indyjską w Krakowie (Tadeusz Pobożniak, Eugeniusz Słuszkiewicz, Tadeusz Milewski), Lublinie (Franciszek Tokarz) i za granicą (Ludwik Sternbach).
Była poliglotką, znała języki: francuski, rosyjski, niemiecki, angielski, włoski, hiszpański, prowansalski, holenderski, duński, czeski, ruski, hinduski, bengalski, grekę i łacinę oraz języki indoirańskie, którymi zajmowała się naukowo.
Dorobek naukowy Pozostawiła obfity dorobek naukowy francusko- i polskojęzyczny. Jej prace dzielą się na kilka grup: językoznawcze, np. habilitacja Les composés nominaux dàns le Śatapathabrāhmana, t. 1-2 (Kraków, 1927-1928), Le locatif dans le Rig-Veda (1928), Examen des composés nominaux dans les Inscriptions d’Aśōka (1926), Miejscownik w języku „Trenów” (1928), Snih „tuer” / snih „aimer” (1928), Polskie „kanak”, staroindyjskie „kánaka” (1930), Le Mah-Yast, Priere a la Lune (1934), O powstawaniu języków literackich (1936), Podkreślenia uczuciowe (1937); komparatystyczne, np. Le chien dans le Rigveda et l’Avesta (1931), Un vieux thème de fiançailles dans la littérature indienne et grecque (1934); religioznawcze, np. Ekspiacja (prāyaścitti) w Brāhmana (1935), Pojęcie i wyrażanie czasu w Wedach i Brāhmana (1938); historyczne, np.