Grynszpan rzadko występuje w malarstwie XVIII i XIX wieku. Może to wynikać z faktu, że w XVIII wieku nie było już szczególnej potrzeby stosowania tej jasnej zieleni, a ponadto zieleń szwajnfurcka (szmaragdowa), pigment trudny do przebicia pod względem intensywności barwy, a następnie zieleń chromowa, były już dostępne od XIX wieku. Niemniej jednak warto zauważyć, że grynszpan w olejowym medium jako farba w tubce był dostępny we Francji jeszcze w 1928 roku.
Grynszpanu używano również w kryjących warstwach malarskich, w których często zawierają dodatki o wysokim współczynniku załamania światła, takie jak biel ołowiowa i/lub żółcień ołowiowo-cynowa, ponieważ bez tych dodatków grynszpan ma słabe właściwości kryjące w medium olejnym. Dodatkowo żółcień ołowiowo-cynowa zmienia niebieskozielony odcień grynszpanu na cieplejszy, bardziej neutralny zielony.
Zmiany barwy Wyjątkową cechą farb zawierających grynszpan jest ich podatność na zmianę koloru z niebieskozielonego na zielony. Po nałożeniu na powierzchnię, farby zawierające grynszpan zmieniają kolor z niebieskozielonego na zielony w ciągu około miesiąca.