Zmiana ta jest mniej wyraźna w przypadku neutralnego grynszpanu w oleju lnianym i temperze jajowej niż w przypadku grynszpanu zasadowego, co sugeruje, że neutralna forma była preferowana przez artystów.
W literaturze dotyczącej technik malarskich, takich jak prace Thompson (1954) i Van de Graaf (1958), zaleca się mielenie grynszpanu z octem przed użyciem, co przekształca grynszpan zasadowy w neutralny.
Choć pigment ten miał opinię mało odpornego na światło, nowsze badania nie potwierdzają tej cechy. Jednakże gdy jest mieszany z pigmentami zawierającymi siarkę, takimi jak ultramaryna czy aurypigment (orpiment), może ciemnieć z powodu reakcji chemicznych między siarką a miedzią. Ze względu na swoją niestabilność, grynszpan był rzadko stosowany w malarstwie olejnym, ale znalazł szerokie zastosowanie w iluminacjach rękopisów, gdzie jego intensywny kolor był bardziej pożądany niż trwałość.
Przyspieszenie schnięcia Grynszpan był ceniony za właściwości przyspieszające schnięcie farb olejnych i stosowany jako sykatywa. Historyczne źródła, takie jak pisma (1660) i Palomina (1715), zalecały dodawanie niewielkich ilości grynszpanu do farb czarnych i czerwonych w celu przyspieszenia ich schnięcia.