Po oswobodzeniu rozpoczął służbę w Wojsku Polskim. Początkowo przydzielony został do Stacji Zbornej Oficerów we Lwowie, a w lipcu objął dowództwo plutonu w 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich. W październiku 1919 przeniesiony został do batalionu zapasowego 47 pułku piechoty Strzelców Kresowych. W styczniu 1920, po ukończeniu kursu taktyki francuskiej w Nowym Dworze, powrócił do 47 pułku piechoty Strzelców Kresowych i objął dowództwo kompanii karabinów maszynowych. Walczył w wojnie z bolszewikami. W lipcu tego roku przeniesiony został na równorzędne stanowisko w 12 pułku piechoty. 2 września został ciężko ranny. W maju 1921 uznany został za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. We wrześniu tego roku został bezterminowo urlopowany celem zakończenia studiów w Akademii Handlowej we Lwowie.
We wrześniu 1922 powołany został do czynnej służby i przydzielony do 6 pułku strzelców podhalańskich i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii. We wrześniu 1923 zostały mu powierzone obowiązki oficera administracyjnego koszar. W styczniu 1925 wyznaczony został na stanowisko dowódcy plutonu pionierów. Z dniem 26 lutego tego roku przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza. Dowodził kompanią w 13 batalionie granicznym oraz pełnił obowiązki adiutanta tego oddziału.