W marcu 1987 wygrała zmagania ITF w Canberze i Adelajdzie. W czerwcu doszła do trzeciej rundy Wimbledonu, eliminując po drodze Arantxę Sánchez Vicario. W styczniu 1988 zameldowała się w czwartej rundzie Australian Open, gdzie została pokonana przez Helenę Sukovą. W lutym awansowała do ćwierćfinału w rodzinnym Wellington, potem w Birmingham (ograła Nathalie Tauziat) i wygrała dwa mecze na kortach Wimbledonu. We wrześniu wystąpiła w letnich igrzyskach olimpijskich.

Największe sukcesy osiągnęła w 1989 roku. Najpierw awansowała do półfinału Australian Open, co jest jej najlepszym wielkoszlemowym rezultatem. Ograła tam Barbarę Potter, Brendę Schultz i Catarinę Lindqvist, przegrywając dopiero z Sukovą po trzech setach. W lutym po raz pierwszy wystąpiła w finale imprezy WTA. Miało to miejsce w Auckland;