Cordwell jako zawodniczka numer 92 w rankingu światowym wyeliminowała Conchitę Martínez i Jo Durie, zatrzymując się dopiero na najwyżej rozstawionej Patty Fendick. Awansowała do grona pięćdziesięciu najlepszych zawodniczek globu. W kwietniu zdobyła swój pierwszy indywidualny tytuł. Dokonała tego w Kallang w Singapurze, bez straty seta. Wyeliminowała Sabine Appelmans, Louise Allen i Sandrę Wasserman, w finale tracąc jednego gema w konfrontacji z Japonką Akiko Kijimutą. Ponadto przywiozła z Azji także trofeum deblowe w tych zmaganiach. Tydzień później doszła do półfinału w Tokio. Po awansie do ćwierćfinału w Genewie przesunęła się na 19. miejsce rankingu WTA. Na zakończenie sezonu notowana była na pozycji siedemnastej.
W styczniu 1990 Appelmans pokonała ją w półfinale w Auckland. Cordwell nie odnosiła jednak tak dobrych wyników jak przed rokiem, nie obroniła mistrzostwa z Kallang, przegrywając tam już pierwszy mecz. W czerwcu przedostała się do jednej czwartej finału w Birmingham, pokonana przez Garrison. W kolejnych turniejach traciła mnóstwo punktów wywalczonych w poprzednim sezonie i wypadła z czołowej setki notowań WTA. W 1991 w żadnym turnieju nie wygrała więcej niż dwóch spotkań. Swój ostatni mecz rozegrała w październiku w pierwszej rundzie eliminacji do zawodów w Brighton.