Siogun Yoshinobu (1866–1867) Nieustanne zmiany orientacji polityków najwyższego szczebla wydają się obecnie dziwaczne i niepoważne. W ówczesnej Japonii były jednak naturalną konsekwencją krzyżujących się nacisków na siogunat (bakufu) zarówno ze strony obcych mocarstw, jak i rozmaitych sił wewnętrznych. Były to lata 1853–1871. Obecność Zachodu odczuwano bardzo silnie, przede wszystkim jako zagrożenie bytu państwowego, a następnie – jako bodziec do reform. Od samego początku walk politycznych dominował u przywódców głęboki konflikt pomiędzy pragnieniem obrony kraju a ambicją władania nim.
Rok 1865 i początki 1866 były znamienne ze względu na rosnące, natarczywe żądania państw traktatowych, a także coraz silniejszy ruch przeciwko bakufu, inspirowany przez han Chōshū. Zagrożenie dla władzy bakufu rosło i doradcy sioguna uważali, że należy zlikwidować to źródło oporu.