Punkty szczegółowej osnowy poziomej zakłada się w sieciach, wykorzystując do obliczenia współrzędnych tych punktów wyniki pomiarów satelitarnych GNSS wykonanych metodą statyczną oraz wyniki klasycznych pomiarów geodezyjnych, a wysokości punktów wyznacza się z dokładnością nie mniejszą niż 0,05 m. Lokalizacja punktów (innych niż punkty stacji referencyjnych GNSS) musi zapewnić widoczność na co najmniej dwa punkty osnowy tej samej lub wyższej klasy. Punkty stabilizuje się jednopoziomowo (choć dopuszcza się oznaczenie znakiem naziemnym z częścią podziemną), znakami z tworzywa sztucznego, metalu lub innego trwałego materiału, przez ich zabetonowanie lub inne trwałe połączenie z podłożem lub z trwałym elementem budynku.
Zagęszczenie punktów tej klasy nie może być mniejsze niż: 1 pkt/0,2 km² na terenach zurbanizowanych 1 pkt/1 km² na pozostałych terenach Przegląd znaków szczegółowej osnowy i ich uzupełnianie przeprowadza się w miarę potrzeb wynikających z lokalnego rozwoju gospodarczego - brak ścisłego oznaczenia terminu.
2012–2021 W latach 2012–2021 pozioma osnowa geodezyjna w Polsce zdefiniowana była Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 14 lutego 2012 r.