w sprawie osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych..
Ze względu na dokładność oraz sposób jej zakładania poziomą osnowę geodezyjną dzieliło się na: osnowę podstawową fundamentalną – stanowiły ją punkty wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności, które przenoszą na obszar kraju geodezyjny układ odniesienia i układ wysokości osnowę podstawową bazową – stanowiły ją punkty wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności realizujące przyjęte układy odniesienia, i które były rozmieszczone równomiernie na terenie Polski osnowę szczegółową – stanowiły ją punkty wyznaczone w sieciach będących rozwinięciem podstawowej osnowy geodezyjnej, a stopień ich zagęszczenia był uzależniony od stopnia zurbanizowania terenu
Podstawowa osnowa pozioma Podstawową fundamentalną osnowę poziomą tworzyły stacje referencyjne systemu ASG-EUPOS, które należą do sieci stacji permanentnych EPN, przy założeniu, że do podstawowej poziomej osnowy fundamentalnej może być włączony punkt spełniający kryteria ustalone przez podkomisję EUREF oraz średni błąd położenia punktu podstawowej poziomej osnowy fundamentalnej nie powinien przekraczać 0,01 m (X, Y) oraz 0,02 m (H).