Średnie zagęszczenie punktów fundamentalnej osnowy poziomej nie powinno być mniejsze niż 1 punkt na 20 000 km2.

Podstawową bazową osnowę poziomą tworzyły punkty sieci EUREF-POL, punkty sieci POLREF, punkty główne oraz punkty rozwinięcia krajowej sieci EUVN, stacje referencyjne systemu ASG-EUPOS oraz punkty sieci astronomiczno-geodezyjnej SAG i sieci wypełniającej SW. Średnie zagęszczenie punktów bazowej osnowy poziomej, z uwzględnieniem punktów osnowy fundamentalnej, nie powinno być mniejsze niż 1 punkt na 50 km². Nowe punkty bazowej osnowy poziomej zakładało się przy wykorzystaniu techniki GNSS przy podstawowym założeniu, że średni błąd położenia punktu w odniesieniu do punktów fundamentalnej osnowy poziomej był ≤ 0,01 m (X, Y) i 0,02 m (H), przy czym wysokości punktów wyznacza się w państwowym układzie wysokościowym tak, aby punkty te spełniały minimum określone dla punktów szczegółowej osnowy wysokościowej.

Wyznaczenie współrzędnych punktów podstawowej poziomej osnowy geodezyjnej opierało się na wynikach obserwacji sygnałów emitowanych przez satelity, należących do światowych nawigacyjnych systemów satelitarnych GNSS.