Od 1 stycznia 1961 roku, na kolejach wąskotorowych, zarządzanych przez PKP, obowiązywały przepisy WM11, które określały sposób oznaczania taboru wedle odpowiednich serii.
Parowozy Oznaczenia serii parowozów od 1961 roku składały się z symboli umieszczonych obok siebie, które oznaczały kolejno: pozycja pierwsza – rodzaj parowozu, pozycja druga – układ osi, pozycja trzecia – moc parowozu w KM lub pochodzenie, pozycja czwarta (numer inwentarzowy) – szerokość toru, do której parowóz był przystosowany
1. Parowozy wąskotorowe podzielono na dwa rodzaje: P – parowozy tendrowe, T – parowozy beztendrowe (tendrzaki), przy czym tym symbol ten stosowany był również dla maszyn będących fabrycznie tendrzakami, a które podczas eksploatacji wyposażono w tendry pomocnicze bez przebudowy parowozu.
2. Układ osi danego parowozu oznaczany był za pomocą następujących symboli: (brak symbolu) – dwie osie napędne, y – trzy osie napędne, x – cztery osie napędne, w – pięć osi napędnych, z – sześć osi napędnych.
w przypadku zastosowania osi tocznych pod parowozem do powyższych symboli dodawano dodatkowy symbol: a – jedna oś toczna z przodu, b – jedna oś toczna z tyłu, n – oś toczna przednia i tylna.