Od 1 stycznia 1961 roku, na kolejach wąskotorowych, zarządzanych przez PKP, obowiązywały przepisy WM11, które określały sposób oznaczania taboru wedle odpowiednich serii.
Parowozy Oznaczenia serii parowozów od 1961 roku składały się z symboli umieszczonych obok siebie, które oznaczały kolejno: pozycja pierwsza – rodzaj parowozu, pozycja druga – układ osi, pozycja trzecia – moc parowozu w KM lub pochodzenie, pozycja czwarta (numer inwentarzowy) – szerokość toru, do której parowóz był przystosowany
1. Parowozy wąskotorowe podzielono na dwa rodzaje: P – parowozy tendrowe, T – parowozy beztendrowe (tendrzaki), przy czym tym symbol ten stosowany był również dla maszyn będących fabrycznie tendrzakami, a które podczas eksploatacji wyposażono w tendry pomocnicze bez przebudowy parowozu.
2. Układ osi danego parowozu oznaczany był za pomocą następujących symboli: (brak symbolu) – dwie osie napędne, y – trzy osie napędne, x – cztery osie napędne, w – pięć osi napędnych, z – sześć osi napędnych.
w przypadku zastosowania osi tocznych pod parowozem do powyższych symboli dodawano dodatkowy symbol: a – jedna oś toczna z przodu, b – jedna oś toczna z tyłu, n – oś toczna przednia i tylna.
3. Moc parowozu oznaczana była symbolem liczbowym określającym moc parowozu: 1 – do 60 KM 2 – 61 – 80 KM 3 – 81 – 100 KM 4 – 101 – 120 KM 5 – 121 – 150 KM 6 – 151 – 180 KM 7 – 181 – 220 KM 8 – 221 – 300 KM 9 – powyżej 300 KM
W przypadku parowozów pochodzenia polskiego umieszczano dwie ostatnie cyfry roku zatwierdzenia dokumentacji (począwszy od 1920 roku) w miejsce symbolu określającego moc. Natomiast parowozy dostarczone w ramach pomocy UNRA miały umieszczony symbol „u” w miejsce symbolu określającego moc parowozu.
4. W zależności od szerokości toru, do której był przystosowany parowóz, nadawano mu numer inwentarzowy (taborowy) z odpowiedniego zakresu: tor o szerokości 600 mm – od 0001 do 1000 tor o szerokości 750 mm – od 1001 do 2000 tor o szerokości 785 mm – od 2001 do 2800 tor o szerokości 800 mm – od 2801 do 3000 tor o szerokości 1000 mm – od 3001 do 4000
Przykłady:
Px48 thumb
P – Parowóz x – posiadający 4 osie napędne 48 – pochodzenia polskiego, zatwierdzony do produkcji w 1948 roku. 1760 – parowóz przystosowany do toru o szerokości 750 mm
W przypadku konstrukcji przedwojennych, takie samo oznaczenie serii mogły mieć lokomotywy różnych typów skierowane do produkcji w tym samym roku, jak np. Tx26.
Odnośnie do oznaczeń obowiązujących przed 1961 rokiem - zobacz Oznaczenia polskich parowozów i tendrów#Tabor wąskotorowy PKP.
Tendry Oznaczenie tendrów składało się z umieszczonych obok siebie symboli określających kolejno: rodzaj tendra, pojemność zbiornika na wodę, liczbę osi, pochodzenie tendra, numer inwentarzowy określający jednocześnie szerokość toru, do której tender był przystosowany
1. Tendry wąskotorowe dzieliły się na dwa rodzaje, a mianowicie: Pt – tendry połączone z parowozem, Zt – tendry oddzielne.
2. Dla określenia pojemności zbiornika na wodę stosowano liczbę wskazująca pojemność zbiornika w m³ zaokrąglona do liczby całkowitej.
3. Dla określenia liczby osi lokomotywy stosowano symbole: (brak symbolu) – 2 osie, y – 3 osie, x – 4 osie.
4. Dla tendrów pochodzenia polskiego umieszczano dwie ostatnie cyfry roku zatwierdzenia dokumentacji (począwszy od 1920 roku).
5. W zależności od szerokości toru, do której był przystosowany tender, nadawano mu numer inwentarzowy (taborowy) z odpowiedniego zakresu: tor o szerokości 600 mm – od 5001 do 5200 tor o szerokości 750 mm – od 5201 do 5370 tor o szerokości 785 mm – od 5371 do 5400 tor o szerokości 800 mm – od 5401 do 5430 tor o szerokości 1000 mm – od 5431 do 5500
Przykłady:
Ptx48 thumb
Pt – Tender połączony z parowozem (w tym przypadku z parowozem Px48) x – posiadający 4 osie 48 – pochodzenia polskiego, zatwierdzony do produkcji w 1948 roku. 1760 – numer inwentarzowy, który powinien jednocześnie określać szerokość toru, do którego tender był przystosowany. W tym wypadku numer ten został nadany niezgodnie z instrukcją.
Uwaga: w oznaczeniu nie podano pojemności zbiornika wodnego, prawdopodobnie dlatego, że uznano, iż jest to konstrukcja znormalizowana o powszechnie znanych parametrach. W pełni poprawne oznaczenia tendra winno brzmieć Pt6x48.
Lokomotywy spalinowe Oznaczenie lokomotyw spalinowych składało się z umieszczonych obok siebie symboli określających kolejno: rodzaj lokomotywy, liczbę osi, rodzaj silnika, rodzaj przekładni, numer inwentarzowy określający jednocześnie szerokość toru, do której dana lokomotywa była przystosowana.
1. Lokomotywy spalinowe wąskotorowe dzieliły się na dwa rodzaje, a mianowicie: L – lokomotywy spalinowe bez przedziału bagażowego, Lf – lokomotywy spalinowe z przedziałem bagażowym.
2. Dla określenia liczby osi lokomotywy stosowano symbole: (brak symbolu) – 2 osie napędne, y – 3 osie napędne, x – 4 osie napędne, w – 5 osi napędnych, z – 6 osi napędnych.
w przypadku zastosowania osi tocznych, do powyższych symboli dodawano dodatkowy symbol: a – jedna oś przednie, b – jedna oś tylna, n – osie przednia i tylna.
3. Do określenia rodzaju silnika w lokomotywie spalinowej stosowano następujące symbole: c – silnik spalinowy o zapłonie iskrowym, d – silnik spalinowy o zapłonie samoczynnym, a – silnik elektryczny akumulatorowy.
4. Do określenia rodzaju przekładni stosowano następujące symbole cyfrowe: 1 – przekładnia mechaniczna, 2 – przekładnia hydrauliczna, 3 – przekładnia hydromechaniczna, 4 – przekładnia elektryczna.
5. W zależności od szerokości toru, do której była przystosowana lokomotywa nadawano jej numer inwentarzowy (taborowy) z odpowiedniego zakresu: tor o szerokości 600 mm – od 001 do 100 tor o szerokości 750 mm – od 101 do 300 tor o szerokości 785 mm – od 301 do 380 tor o szerokości 800 mm – od 381 do 400 tor o szerokości 1000 mm – od 401 do 500
Przykłady:
Ld1 L – Lokomotywa spalinowa (brak symbolu) – posiadająca 2 osie napędne d – napędzana silnikiem o zapłonie samoczynnym 1 – oraz mechaniczną skrzynia biegów
Do serii Ld1 zaliczano lokomotywy typu WLs40/WLs50, a także inne, jak lokomotywę L1 z kolei WKD (Ld1-401).
Lyd1 L – Lokomotywa spalinowa y – posiadająca 3 osie napędne d – napędzana silnikiem o zapłonie samoczynnym 1 – oraz mechaniczną skrzynia biegów 309 – numer inwentarzowy określający jednocześnie, że lokomotywa była przystosowana do toru o szerokości 785 mm
Do serii Lyd1 zaliczano następujące typy lokomotyw: WLs150 WLs180 (produkowana także pod oznaczeniem 803D)
Lyd2 L – Lokomotywa spalinowa y – posiadająca 3 osie napędne d – napędzana silnikiem o zapłonie samoczynnym 2 – z przekładnią hydrauliczną
Jedynym typem lokomotyw zaliczanych do serii Lyd2 była L30H.
Lxd2 thumb
L – Lokomotywa spalinowa x – posiadająca 4 osie napędne d – napędzana silnikiem o zapłonie samoczynnym 2 – z przekładnią hydrauliczną
Jedynym typem lokomotyw zaliczanych do serii Lxd2 była L45H.
Wagony silnikowe Oznaczenie wagonów silnikowych składało się z umieszczonych obok siebie symboli określających kolejno: przynależność do wagonów silnikowych, klasę wagonu, liczbę osi, rodzaj silnika, rodzaj przekładni numer inwentarzowy określający jednocześnie szerokość toru, do której wagon był przystosowany
1. Symbolem określającym przynależność do wagonów motorowych był symbol M.
2. Do określenia klasy wagonu stosowano następujące symbole: A – pierwsza klasa, B – druga klasa, AB – pierwsza i druga klasa – wagon mieszany.
3. Do określenia liczby osi stosowano następujące symbole: (brak symbolu) – 2 osie, y – 3 osie, x – 4 osie.
4. Do określenia rodzaju silnika stosowano następujące symbole: c – silnik spalinowy o zapłonie iskrowym, d – silnik spalinowy o zapłonie samoczynnym, a – silnik elektryczny akumulatorowy.
5. Do określenia rodzaju przekładni stosowano następujące symbole cyfrowe: 1 – przekładnia mechaniczna, 2 – przekładnia hydrauliczna, 3 – przekładnia hydromechaniczna, 4 – przekładnia elektryczna.
6. W zależności od szerokości toru do której był przystosowany wagon nadawano mu numer inwentarzowy (taborowy) z odpowiedniego zakresu: tor o szerokości 600 mm – od 001 do 100 tor o szerokości 750 mm – od 101 do 280 tor o szerokości 785 mm – od 281 do 300 tor o szerokości 800 mm – od 401 do 410 tor o szerokości 1000 mm – od 301 do 400
Przykłady:
MBc1 M – Wagon silnikowy B – drugiej klasy (brak symbolu) – posiadający 2 osie c – napędzany silnikiem o zapłonie iskrowym 1 – z przekładnią mechaniczną
Do serii MBc1 zaliczano wagony silnikowe typu Mw63.
MBd1 M – Wagon silnikowy B – drugiej klasy (brak symbolu) – posiadający 2 osie d – napędzany silnikiem o zapłonie samoczynnym 1 – z przekładnią mechaniczną
Do serii MBd1 zaliczano wagony silnikowe typu Mw63.
MBxd1 M – Wagon silnikowy B – drugiej klasy x – posiadający 4 osie d – napędzany silnikiem o zapłonie samoczynnym 1 – z przekładnią mechaniczną
Do serii MBxd1 zaliczano następujące typy wagonów silnikowych: 1MW 1Aw/M (przebudowa z wagonów osobowych typu 1Aw)
MBxd2 M – Wagon silnikowy B – drugiej klasy x – posiadający 4 osie d – napędzany silnikiem o zapłonie samoczynnym 2 – z przekładnią hydrauliczną
Jedynym typem wagonów silnikowych zaliczanych (de facto błędnie)Wagon posiada przekładnię hydromechaniczną, a nie hydrauliczną, powinien zatem nosić oznaczenie MBxd3, a nie MBxd2 do serii MBxd2 jest A20D-P.
Wózki spalinowe torowe Oznaczenie wózków spalinowych torowych składało się z umieszczonych obok siebie symboli określających kolejno: przynależność do spalinowych wózków torowych, rodzaj silnika.
1. Symbolem określającym przynależność do wózków motorowych był symbol Wm.
2. Do określenia rodzaju silnika stosowano następujące symbole: c – silnik spalinowy o zapłonie iskrowym, d – silnik spalinowy o zapłonie samoczynnym.
3. W zależności od szerokości toru do której był przystosowany wózek nadawano mu numer inwentarzowy (taborowy) z odpowiedniego zakresu: tor o szerokości 600 mm – od 201 do 250 tor o szerokości 750 mm – od 001 do 100 tor o szerokości 785 mm – od 101 do 150 tor o szerokości 800 mm – nie przewidziano w instrukcji tor o szerokości 1000 mm – od 151 do 200
Przykłady:
Wmc Wm – Wózek silnikowy torowy c – napędzany silnikiem o zapłonie iskrowym 106 – o numerze inwentarzowym 106, przystosowany do toru o szerokości 785 mm
Takie oznaczenie miały między innymi wózki silnikowe serii Wmc.
Drezyny silnikowe Oznaczenie drezyny silnikowej składało się z umieszczonych obok siebie symboli określających kolejno: przynależność do drezyn silnikowych, rodzaj drezyny silnikowej, rodzaj silnika.
1. Symbolem określającym przynależność do drezyn silnikowych jest symbol D.
2. Do określenia rodzaju drezyny silnikowej stosowano następujące symbole: k – drezyna kryta, o – drezyna odkryta.
3. Do określenia rodzaju silnika stosowano następujące symbole: c – silnik spalinowy o zapłonie iskrowym, d – silnik spalinowy o zapłonie samoczynnym.
4. W zależności od szerokości toru, do której była przystosowana oraz rodzaju silnika (o zapłonie iskrowym albo samoczynnym, czyli benzynowy albo Diesla), w który wyposażona była drezyna, nadawano jej numer inwentarzowy (taborowy) z odpowiedniego zakresu: silnik o zapłonie iskrowym, tor o szerokości 600 mm – od 001 do 100 silnik o zapłonie iskrowym, tor o szerokości 750 mm – od 101 do 200 silnik o zapłonie iskrowym, tor o szerokości 785 mm – od 201 do 300 silnik o zapłonie iskrowym, tor o szerokości 800 mm – nie przewidziano w instrukcji silnik o zapłonie iskrowym, tor o szerokości 1000 mm – od 301 do 400
silnik o zapłonie samoczynnym, tor o szerokości 600 mm – od 501 do 600 silnik o zapłonie samoczynnym, tor o szerokości 750 mm – od 601 do 700 silnik o zapłonie samoczynnym, tor o szerokości 785 mm – od 701 do 800 silnik o zapłonie samoczynnym, tor o szerokości 800 mm – nie przewidziano w instrukcji