Stwierdza on, że rekonkstrucja praindoeuropejskiego boga *Perkʷúh₃nos ~ *Perownos ~ *Perwṇtos jest bezpodstawna z powodu braku materiału językowego pozwalającego na takie rekonstrukcje, i stwierdza, że nie ma wspólnej indoeuropejskiej nazwy boga burzy; historyk Martin L. West także odrzuca możliwość rekonstrukcji imienia indoeuropejskiego boga gromu: Perkunas, Perun i Pardźanja zawierają różne rdzenie o różnych znaczeniach i mają inne formanty, co oznacza, że teonimy te powstały niezależnie od siebie.
Od *perkʷ- ‘dąb’ Sugerowano także, że Perkun derywowany jest od praindoeuropejskiego rdzenia *perkʷ- ‘dąb’. Brückner tłumaczy teonim dosłownie jako ‘Dębowiec’.
Ostrowski, omawiając apelatyw bałtyjski, rekonstruuje następujący paradygmat praformy: Mianownik: *pérku-Hō(n) ‘mający dąb’ Dopełniacz: *perku-Hn-és (zamiast *pr̥ku-Hn-és w wyniku wyrównania w obrębie paradygmatu)
Według niego starszą formą jest , którą wyprowadza ze stopnia pełnego (mianownika), a i ze stopnia zerowego (dopełniacza). Sam przyrostek *-Hō(n) tworzy przymiotniki posesywne, i porównuje perkū́nas do ‘młody’ < *h₂yéwh₁n-o-s ‘mający siłę’ < *h₂yéw- ‘siła’.