Od *per- ‘bić’ Językoznawca odrzucił związek etymologiczny Perkuna z dębem. Zamiast tego przyjął etymologię łączącą go z czasownikiem per̃ti ‘bić, chłostać’, ‘uderzać (o piorunie)’ (prabałtosłowiańskie *pertei). Perkun i Perun powstaliby analogicznie. Dla wyjaśnienia -k- stwierdza, że Perkun został rozszerzony o spółgłoskę zwartą miękkopodniebienną bezdźwięczną i porównuje go do wedyjskiego Pardźanji, którego imię zostało rozszerzone o spółgłoskę dźwięczną. Smoczyński uznaje takie wytłumaczenie za wątpliwe.
Jan Otrębski dla wyjaśnienia -k- rekonstruuje czasownik *per-k(er)- ze wstawionym rdzeniem (por. gr. ‘odcinać’, lit. kir̃sti ‘rąbać, ścinać’).
Ostrowski krytykuje taką etymologię. Zauważa, że przyrostek -unas z intonacją akutową (-ū́nas), występuje tylko w funkcji tworzenia imion odojcowskich, i że nie ma danych by uznać słowo perkū́nas za nazwę odojcowską. Przyrostek ten z intonacją cyrkumfleksową (-ū̃nas) może tworzyć nazwy wykonawców czynności lub nazwy nosicieli cech, ale intonacja tego przyrostka nie zgadza się z omawianym słowem.