Monika Tomkiewicz wskazuje natomiast, że w gronie strażników znajdowali się także Rosjanie, Ukraińcy i Łotysze.
W latach 1941–1944 przez obóz w Prawieniszkach przeszło kilka tysięcy więźniów. Najczęściej były to osoby osadzone na mocy decyzji placówek Sicherheitspolizei w Wilnie i Kownie. Zazwyczaj przeszły one wcześniej przez więzienia w Kownie i Poniewieżu lub na wileńskich Łukiszkach. Wśród więźniów znajdowali się zarówno więźniowie polityczni, jak i osoby zatrzymane pod zarzutem sabotażu lub uchylania się od obowiązku pracy, radzieccy jeńcy wojenni, dezerterzy z Wehrmachtu lub pospolici przestępcy. Większość więźniów stanowili Litwini (około 60 proc.). Obok nich w Prawieniszkach przetrzymywano także Żydów, Polaków, Romów i Rosjan. Wśród więźniów narodowości polskiej wielokrotnie znajdowały się osoby skazane na karę śmierci, które ułaskawiono lub odroczono im wykonanie wyroku. Do Prawieniszek trafiały także osoby prewencyjnie aresztowane przed ważniejszymi polskimi świętami narodowymi. We wrześniu 1943 roku do obozu przywieziono 130 przedstawicieli polskiej inteligencji z Wilna, których zatrzymano jako zakładników w odwecie za zabicie przez żołnierzy Armii Krajowej inspektora litewskiej policji, Marijonasa Podabasa.