Licznie trafiali tam również harcerze i młodociani konspiratorzy z terenów Litwy kowieńskiej i Wileńszczyzny.
Obóz znajdował się na otwartej przestrzeni. Otaczało go ogrodzenie z drutu kolczastego, przy którym co 100 metrów stały wieżyczki strażnicze. Nad bramą wjazdową wisiał szyld z napisem „Miejsce pracy”. W barakach mogło się jednorazowo pomieścić około tysiąca więźniów.
Warunki bytowe były bardzo ciężkie. Na dzienne racje żywnościowe składało się 200 gramów razowego chleba na śniadanie, zupa z grochu lub zbutwiałej kapusty na obiad, kawa z cykorii i niewielka ilość chleba na kolację. Więźniowie zazwyczaj pracowali przy wydobyciu i osuszaniu torfu lub przy wyrębie okolicznych lasów. Dzień roboczy na torfowisku trwał od godziny 5:30 do 17:30, z godzinną przerwą obiadową. Więźniarki często wykonywały lżejsze prace na terenie obozu, m.in. w pralni i kuchni. Więźniów Prawieniszek zatrudniano ponadto w pobliskich majątkach ziemskich Pamierys, Wasiliszki i Rumszyszki;