w tym pierwszym musieli pracować m.in. przy załadunku drewna na wagony kolejowe. Częste były przypadki zachorowań na świerzb oraz zapalenie płuc lub oskrzeli. Jedynym dostępnym dla więźniów lekarstwem była aspiryna.
Położony w pobliżu obozu las sosnowy był miejscem indywidualnych i zbiorowych egzekucji. W sierpniu 1941 roku zamordowano tam około 280 Żydów. Zgodnie z raportem sporządzonym przez SS-Standartenführera Karla Jägera kolejna egzekucja odbyła się 4 września 1941 roku; w Prawieniszkach zamordowano wtedy 253 Żydów, w tym sześć kobiet. Obóz służył również jako miejsce egzekucji Romów. Mordowano ponadto więźniów niezdolnych do pracy z powodu ran, chorób i wyczerpania lub przyłapanych na próbie ucieczki. Niekiedy rozstrzeliwano także więźniów, których likwidację zleciły placówki Gestapo. Według zeznań złożonych po wojnie przez jednego ze strażników egzekucje odbywały się średnio 2–3 razy w tygodniu, zazwyczaj wieczorami lub nocą. Zwłoki zamordowanych palono poza terenem obozu, w dołach po wykopanym torfie.