Idea ta wiąże się z literaturoznawczym pojęciem pierwszoplanowości (niektóre elementy tekstów są uważane za ważniejsze od innych). Metodami nadawania pierwszoplanowości są np. innowacje literackie i twórcza ekspresja.
Figura – to zwykle ta część pola tekstu, która charakteryzuje się jedną lub kilkoma właściwościami stylistycznymi (nadają one figurze wyrazistość): postrzegana jest jako niezależny obiekt lub cecha (wyraźnie granice oddzielają ją od tła), poprzedza tło w czasie i przestrzeni, porusza się względem nieruchomego tła, element, który oderwał się od tła, wyłania się z niego, jest ponad lub przed pozostałymi elementamiStockwell, op.cit., s. 18–20..
Postacie literackie: figury na tle scenerii, mają granice wytyczone imionami, wykazują lub wykształcają w sobie konkretne cechy, znajdują się w centrum narracji, poruszają się w rozmaitych sceneriach, poruszają się względem tła: przestrzennie lub czasowo, jakościowo – kiedy ewoluują jako osobyStockwell, op.cit., s. 20–21..
Przykład Powieść Charlesa Dickensa David Copperfield – istotne elementy życia bohatera, które wpływają na jego historię, zostają wysunięte na plan pierwszy poprzez umieszczenie ich przez autora w tytule rozdziałówStockwell, op.cit., s.