Nie nazywano jej Pięcioksięgiem, lecz Ustawą, a sam Pentateuch został podzielony na oddzielne księgi, podobnie jak to miało miejsce u Żydów ze względu na wygodę w posługiwaniu się zwojami. mały|Samarytanin z pięcioksięgiem samarytańskim Pięcioksiąg samarytański nie jest w dosłownym znaczeniu przekładem, gdyż jest to transliteracja pisma hebrajskiego na alfabet samarytański, który rozwinął się z alfabetu paleohebrajskiego. Dodatkowo wersja ta zawiera idiomy typowe dla Samarytan. Oznacza to więc, że czytając tekst Samarytanie zasadniczo czytają hebrajskie słowa. Dzięki temu Pięcioksiąg samarytański pomaga ustalić ówczesny tekst hebrajski.
Manuskrypty Najstarszym zachowanym rękopisem zawierającym Pięcioksiąg samarytański jest Zwój Abiszy dziś należący do gminy samarytańskiej w Nablus. Theodor Gaster datował go na I wiek n.e., choć prawdopodobnie znaczna jego część jest młodsza. Innym rękopisem, obecnie nazywanym Codex B a odnalezionym w 1616 roku w Damaszku przez włoskiego podróżnika Pietro della Valle, w redakcji Jeana Morinusa posłużono się w Poliglocie paryskiej w 1645 roku oraz ponownie w 1657 roku w Poliglocie londyńskiej. Oprócz Zwoju Abiszy do naszych czasów zachowało się jeszcze około 40 większych rękopisów samarytańskich. Poza tym zwojem najstarsze zachowane zwoje Pięcioksięgu samarytańskiego pochodzą z X i XI wieku.