Takie instytucje istnieją w Belgii (Belgium High Council of Finance), Danii (Danish Economic Council), Holandii (Central plannig Bureau – Netherlands Bureau for Economic Policy Analysis) czy relatywnie od niedawna w Szwecji (powołana w sierpniu 2007 The Swedish Fiscal Policy Council)). Twardy (ang. hard) – w tym o charakterze „twardym” przyjmuje się, że Rada ustala corocznie poziom salda budżetu lub/i oczekiwany poziom długu publicznego. Zakłada się, że stanowi to cel, któremu podczas procesu budżetowego musi sprostać Rząd. Nie ma jeszcze wdrożonych rozwiązań o takim charakterze. Niemniej jednak wydaje się to już tylko kwestią czasu. Bardzo miękki (ang. very soft) – ten charakter omawianej instytucji odnosi się do rozwiązań, w których wykorzystuje się niezależne opinie podczas procesu budżetowego w sposób fakultatywny. Przykładem takich rozwiązań są w Niemczech – German Council of Academic Experts (nazywana również: Working Group on Tax Estimates), w Japonii – The Fiscal System Council)), w Korei – National Assembly Budget Office, w Polsce w pewnym zakresie Biuro Analiz Sejmowych.