Był rzecznikiem jej polityki na Litwie, zmierzającej do umocnienia dynastii, osłabienia pozycji możnych litewskich, mocno wspierał jej działania mające na celu odzyskanie dóbr wielkoksiążęcych zawłaszczonych przez możnowładztwo i działania gospodarcze usprawniające zarządzanie majątkami wielkoksiążęcymi. Sam również był świetnym gospodarzem.
Za swoje zasługi, a prawdopodobnie i ze względów rodzinnych, był hojnie wynagradzany przez króla. Oprócz majątków ziemskich położonych w różnych dzielnicach Wielkiego Księstwa otrzymał w 1524 Szawle, w 1525 – Żytomierz, w 1529 – Krzemieniec. Majątki na przedmieściach tego ostatniego darował w 1536 r. wraz ze swoimi dobrami położonymi na grodzieńszczyźnie królowej Bonie, za co ta wystarała się mu u króla o zarząd cła, komór solnych i woskowych na Wołyniu. Oprócz tego Jan skupował majątki ziemskie, np. w 1535 r. Horodyszcze i Tychomlę na Żmudzi, tę ostatnią przemianował na Januszpol. Kupował i tworzył cegielnie i wapienniki. W dużej mierze swymi ogromnymi majętnościami kierował sam lub bezpośrednio nadzorując działalność dzierżawców i zarządców. Również królowa Bona oddawała mu pod nadzór swoje niektóre majątki, np. już w latach 1521–1522 był współrządcą jej dóbr pińskich. Często był pośrednikiem w transakcjach majątkowych królowej.