W okresie II Rzeczypospolitej działał w Polskiej Partii SocjalistycznejWojciech Sołtys, Stosunki społeczno-polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 560.. Podczas I wojny światowej został ranny, a w czasie leczenia w Wiedniu uczęszczał na zajęcia z malarstwa sztalugowego (wraz z nim inna sanoczanka, Emilia Słuszkiewicz, córka Michała i siostra Maksymiliana)Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 61-62.. Mimo tego nie ukończył szkoły w zakresie sztuki pięknej, posiadał rzemieślnicze wykształcenie, w dziedzinie malarstwa artystycznego uchodził zaś za samouka. Po zakończeniu wojny, w latach II Rzeczypospolitej pracował jako konserwator i malarz w świątyniach Galicji (m.in. Lwów, Dukla, Kalwaria Zebrzydowska, Rymanów, Rzeszów, Klęczany, Klimkówka, Sanok, Brzozów, Grabownica Starzeńska, Grabówka, Nowosielce, Strachocina). Specjalizował się w zakresie prac artystycznych w zabytkowych obiektach architektury sakralnej, tworzeniu polichromii w świątyniach oraz w malarstwie sztalugowymEdward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 63.. Malował także pejzaże Sanoka i okolic, sceny rodzajowe i portrety. W okresie II Rzeczypospolitej prowadził zakład artystyczno-malarski i pozłotniczy w Sanoku przy ul.