Stanisława Konarskiego.
Po zakończeniu I wojny światowej działał w interesie spółdzielczości niepodległego państwa polskiego; był założycielem Spółdzielczej Kasy Rzemieślniczej i został jej prezesem. Pełnił funkcję prezesa Cechu Wielkiego w SanokuEdward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne / Środowisko kulturalne / Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Feliks Kiryk (red.), Kraków 1995, s. 623.Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 62.. Był także wiceprezesem Izby Rzemieślniczej w Rzeszowie. W 1934 jako mistrz malarski i pozłotniczy został wybrany radcą Izby Rzemieślniczej we Lwowie. Działał społecznie na wielu polach. Wraz z Franciszkiem Martynowskim i Janem Rajchlem współtworzył sanocki oddział Związku Strzeleckiego „Strzelec” (został jego honorowym członkiemEdward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 65.). W 1923 zainicjował zorganizowanie w formę związku sanockiej młodzieży rzemieślniczej, został członkiem komitetu organizacyjnego Katolickiego Związku Młodzieży Rzemieślniczej i Rękodzielniczej w Sanoku został jego prezesem honorowym, prezesem Czytelni Mieszczańskiej (z siedzibą w budynku Ramerówka).