W 1945 jego prace znalazły się na pierwszej powojennej wystawie wspólnej sanockich artystów zorganizowanej przez Muzeum Historyczne w SanokuJózef Ząbkiewicz, W latach powojennych. Życie kulturalne. Muzeum Historyczne, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 911.; ponadto Muzeum Historyczne w Sanoku zorganizowało pośmiertną wystawę od 10 czerwca 1974Sanok. Dzieje miasta, Feliks Kiryk (red.), Kraków 1995, s. 951.. Praktyki pobierał u niego artysta malarz Stanisław Jakubczyk.
Po zakończeniu II wojny światowej od grudnia 1944 był radnym Miejskiej Rady Narodowej w SanokuAndrzej Brygidyn: W latach powojennych. Życie polityczne. Kształtowanie się lokalnych struktur polityczno-administracyjnych. w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 768.. W sierpniu 1950 został wybrany delegatem powiatu sanockiego na Kongres Obrońców Pokoju w Warszawie i brał w nim udział
Pracownia Władysława Lisowskiego mieściła się na Stawiskach w Sanoku. Jego uczniem był Tadeusz Turkowski. Do końca życia zamieszkiwał przy ul. 800-lecia 7. Zmarł 1 kwietnia 1970 w Sanoku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul.