Roślina lecznicza Niegdyś była stosowana jako roślina lecznicza. Już Karol Linneusz w 1775 r. opisywał lecznicze właściwości bagna. Surowcem zielarskim były przede wszystkim młode pędy i liście. W medycynie ludowej bagno zwyczajne znane jest jako środek stosowany zewnętrznie o działaniu łagodzącym w zapaleniu stawów, bólach pleców i reumatyzmie, w leczeniu świerzbu, liszajów i innych chorób skóry i do płukania jamy ustnej w bólach zębów, a także wewnętrznie przeciw astmie i krztuścowi. W homeopatii ziele oraz liście bagna stosuje się jako środek drażniący skórę i przeciwgośćcowy. Świeże lub suszone liście bagna używane były przez Eskimosów i Indian jako materiał na herbatę, przy czym przyrządzana była w formie zimnych wyciągów – przy użyciu zimnej wody. Roślina wykorzystywana była do wywoływania poronień.
Roślina ozdobna Bywa uprawiany jako krzew ozdobny, chociaż bardzo rzadko ze względu na specyficzne wymagania, przy tym w uprawie krótkowieczny. Sadzony bywa na wrzosowiskach i grupach różaneczników. Łatwiejsze w uprawie i częściej spotykane w kolekcjach jest bagno grenlandzkie Rhododendron groenlandicum.
Garbarstwo Nieliczne przekazy wskazują na wykorzystanie bagna do zmiękczania skór w garbarstwie.