Zagrożenia i ochrona Roślina objęta jest w Polsce ochroną od 1957 roku. W latach 1957–2004 znajdowała się pod ochroną częściową, następnie w latach 2004–2014 ochroną ścisłą. Od 2014 roku ponownie podlega ochronie częściowej. Występuje licznie w niektórych parkach narodowych, np. w parku Białowieskim, Bieszczadzkim, Poleskim, Tatrzańskim i Słowińskim oraz w rezerwatach przyrody, np. Bór na Czerwonem czy Dury.
Zagrożeniem dla gatunku jest eksploatacja torfu i osuszanie torfowisk, na których występuje, a także masowy zbiór jego gałązek, które są sprzedawane jako środek przeciwko molom.
Zastosowanie Roślina użytkowa Roślina używana jest jako środek przeciw molom, ale odstraszać ma także: karaluchy, pluskwy, pchły i wszy. Stosowano wiązki gałązek umieszczane w szafach i skrzyniach, pod siennikami. Były one pozyskiwane w czasie kwitnienia (w maju i czerwcu), ścinano tylko młode pędy bez części zdrewniałych. Wikingowie dodawali wyciąg z bagna do piwa w celu zwiększenia jego „mocy” odurzającejKaraś Justyna, Andruszkiewicz Radosław: Dziki rozmaryn, w: „Przyroda polska” nr 5, maj 2014, ISSN 0552-430X, s. 20–21..