11 V 1949 Prezydium Rady Ministrów ZSRR mianowało go generałem-majorem; 5 dni potem zweryfikowany jako generał brygady WP. W okresie 13 X 1952 – 24 VII 1954 komendant Wyższej Szkoły Piechoty w Rembertowie. W sierpniu 1954 wrócił do ZSRR. Był w dyspozycji naczelnika Głównego Zarządu Kadr Armii Radzieckiej w Moskwie, niedługo potem przeniesiony do rezerwy. Mieszkał w Mińsku, później w Kijowie, gdzie zmarł.
Podczas służby w WP figurował pod spolszczonymi wariantami imienia: Wawrzyniec, Ławrenty, Laurentij, Ławrencjusz, Laurencjusz.
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1954) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1945) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Złoty Krzyż Zasługi (1946) Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1951) Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Bohdana Chmielnickiego II stopnia Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” (1944) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” I inne.
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s.