Co więcej, odkrycie Babakotia pomogło pokazać, że pierwotne Indriidae nie były skoczkami przemieszczającymi się szybko z drzewa na drzewo, jak ich współcześni przedstawiciele, ale pionowymi wspinaczami żywiącymi się w pozycji wiszącej, a prawdopodobnie tylko okazjonalnie skoczkami.
Babakotia na tle filogenezy lemurów
Budowa i fizjologia left|thumb|Czaszka widziana z prawej strony Ważąc od 16 do 20 kg, Babakotia radofilai należała do lemurów średniej wielkości. Była znacznie mniejsza od wielkich Palaeopropithecidae, jak Archaeoindris czy Palaeopropithecus, przewyższała jednak rozmiarami małe Palaeopropithecidae, jak Mesopropithecus czy też dalej z nią spokrewniony rodzaj Daubentonia. Różne gatunki Archaeolemur osiągały mniejszą (A. majori) bądź większą (A. edwardsi) masę ciała. Jungers i współpracownicy podają, że ważyła 16,2 kg – tyle, co samiec dzisiejszego pawiana płaszczowego.
Pod względem wielu cech osiągnęła pośredni poziom adaptacji do tzw. suspensory behavior pomiędzy wielkimi i małymi lemurami Palaeopropithecidae. Obejmują one znaczną ruchomość w stawie biodrowym czy skokowym, jak i inne przystosowania obejmujące budowę kręgosłupa, miednicy i kończyn.