Przednie łapy były o 20% dłuższe od tylnych, co wiąże się z wysokim stosunkiem długości kończyn górnych i dolnych (intermembral index) wynoszącym około 119, podczas gdy u Mesopropithecus wynosił on między 97 i 113. Sugeruje to konwergencję z leniwcami nadrzewnymi. Wskaźnik ramienno-udowy (wyrażający stosunek średniego najdłuższego wymiaru kości ramiennej do średniego największego wymiaru kości udowej pomnożony przez 100) wynosi 115. Podobne wyniki (110-113) występują u różnych gatunków Megaladapis, a wśród dzisiejszych małp wskaźnik ten wynosi 118 u goryla. Długość kości ramiennej skorygowana na masę wynosi 70,8 mm*kg-0,5 (najbliższy temu wynikowi jest Mesopropithecus doichbrachion). W przypadku kości udowej wartość ta wynosi 61,7 mm*kg-0,5, podobne wyniki występują u przedstawicieli Palaeopropithecus i Mesopropithecus. Stęp uległ redukcji. Palce były wydłużone i zakrzywione, zaadaptowane do pobierania pokarmu. Sugerowały wspomniane suspensory behavior. Średnie zakrzywienie paliczków proksymalnych wyniosło 59,1 °C (jak u wełniaka szarego). Stopy, podobnie jak dłonie, względnie długie, uległy jednak redukcji, przystosowując się do wspinaczki i wiszenia, jak u innych Palaeopropithecidae, ale nie do skoków (jak u indrisowatych). Kości nadgarstka znalezione w 1999 ukazały, że gatunek wspinał się w pozycji pionowej.