Porównanie średnicy oczodołów z masą ciała i długością czaszki (po zlogarytmowaniu wartości te dla różnych naczelnych układają się w układzie współrzędnych mniej więcej na linii prostej) lokuje Babakotia daleko od gatunków nocnych, choć różni się też od dziennych małp.
Wzór zębowy tego gatunku nie różnił się od spotykanego u innych Palaeopropithecidae i Indriidae: 2.1.2.3 w szczęce i 1.1.2.3 w żuchwie lub 2.1.2.3 i 2.0.2.3. Nie wyjaśniono, czy jeden z zębów uzębienia stałego stanowi właściwie kieł czy siekacz, stąd biorą się dwa konkurencyjne wzory zębowe. W każdym razie brak dolnego kła czy też siekacza powoduje czterozębową grupę przednich zębów zwaną grzebieniem zębowym zamiast bardziej typowej dla Strepsirrhini sześciozębowej. 4-zębowy grzebień występował również u Mesopropithecus. Babakotia radofilai różni się nieznacznie od Indriidae, posiadając nieco wydłużone przedtrzonowce. Zęby policzkowe miały szerokie krawędzie tnące i ząbkowane szkliwo. Mikroskopia elektronowa zębów B. radofilai i wielkiego Megaladapis ujawniła w obu przypadkach bruzdy świadczące o przeczesywaniu futra. Wydaje się, że była to dodatkowa funkcja grzebienia zębowego, nie można jednak w obecnym stanie wiedzy stwierdzić, czy chodziło o toaletę futra własnego, czy innych osobników.